می نویسم!

می نویسم، تا این سطر ها حیات عاشق باشند. هیئت شلیک گلوله ی خورشید، میان دو ابروی قایق،

غرق تندیس سایه باشد، محو وطن و هم سایه.

تن، مسکن تن ها باشد و آغاز بی چرایی بیماری را هر واژه گرامی بدارد. این همه سطر در پیمود

عرصه ی خالی نقدی باشند بر غیابی که تنها ممکن، حضور ایشان است.

قلم، پر بگیرد و ناخن در لخته ی سرخ تر کند! واژه جان به واژه بسپارد و شاهد شعله ی شمعی معکوس

باشیم! این گرداب مرکب، از آغازین کلامش نور باشد و حرارت، ثابت قدم  باشد و تا انتها هیچ از خود

باقی بگذارد.

می روند این سطر ها تا عاشقی کنند و عشق همین متن فروپاشیده باشد. وصلی در کار نیست!

این متن زایشی نخواهد داشت. کلمات زره بر تن شوالیه ای است که به پاسداری خالی کاغذ نیزه ی

نقد و چرایی به دست به سمت هندسه - این صدای سکوت - می تازد و اشک را سپر کرده است.

این سیاهه ی عاشق است و واژه باری برنمی دارد و در جهتی وزیدن نمی گیرد از مقام محقر معشوق

تنها چند گوشه ی خالی مانده و ...

که حیات عشق به عاشق است و معشوق مقتول صحنه که فرمان قتل خویش را صادر کرده. همچون

ناموس پاک نبرد که خود را ز بیگانه دریغ می دارد.

واژ هایی در هراس صامت دق می کنند تا هر حرف صدا دار منجی دنباله داری باشد و گیج سنتی ترین

آوا ها بگسلد!

می نویسم!